Είναι φθηνότερο να τα «δίνουμε στους πλούσιους»;

Φυσικά, το δημοσιονομικό κόστος είναι πολύ διαφορετικό στις δύο περιπτώσεις, και αν κάποιος θα μπορούσε επιχειρηματολογήσει σχετικά με τις μεταφορές με τον ίδιο τρόπο όπως και για άλλες δημόσιες δαπάνες, θα υπήρχε πράγματι ένα ισχυρό τεκμήριο ότι ένα βασικό εισόδημα μπορεί να είναι «μη οικονομικά προσιτό» όταν ένα συμβατικά εγγυημένο ελάχιστο εισόδημα είναι οικονομικά προσιτό. Αλλά οι μεταφορές δεν είναι καθαρές δαπάνες. Πρόκειται για ανακατανομές της αγοραστικής δύναμης. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ανέξοδες. Ενέχουν ένα κόστος διανομής  για τους καθαρούς συνεισφέροντες, και έχουν ένα οικονομικό κόστος λόγω των αντικινήτρων που δημιουργούν. Αλλά και τα δύο κόστη, όπως έχουμε δει, μπορεί να είναι τα ίδια σε οποιοδήποτε σύστημα. Επιπλέον, υπάρχουν και διοικητικά κόστη. Αλλά, όπως επισημάνθηκε νωρίτερα, υπό την προϋπόθεση ενός μηχανογραφημένου και αποτελεσματικού στην συλλογή των φόρων και στην μεταφορά πληρωμών τεχνολογικού συστήματος, τα κόστη αυτά πιθανόν να είναι χαμηλότερα στο πλαίσιο ενός καθολικού, ex-ante συστήματος, απʼ ό,τι στο πλαίσιο ενός ex-post συστήματος αξιολόγησης με βάση το εισόδημα, τουλάχιστον για ένα δεδομένο επίπεδο αποτελεσματικότητας στην προσέγγιση των φτωχών. Παραδόξως, ως εκ τούτου, το να δίδεται βοήθεια σε όλους δεν κοστίζει πιο ακριβά, αλλά φθηνότερα απʼ ό,τι να δίδεται μόνο στους φτωχούς.