Είναι καλύτερα για τους φτωχούς, οι φτωχοί να φορολογούνται περισσότερο;

Αυτό δεν είναι τόσο τρομερό όσο ακούγεται. Οι εργαζόμενοι οι οποίοι έχουν μετριοπαθή εισοδήματα, ο οριακός φορολογικός συντελεστής των οποίων θα πρέπει να ανεβεί, είναι επίσης μεταξύ των κύριων ωφελουμένων της εισαγωγής ενός βασικού εισοδήματος, καθώς η αυξημένη φορολόγηση των αποδοχών τους είναι μικρότερη του επιπέδου του βασικού εισοδήματος το οποίο θα λαμβάνουν πλέον. Η ανησυχία, ως εκ τούτου, δεν χρειάζεται να αφορά την κατανομή. Ακόμη και αν κάποιος καταλήξει, όπως σε ορισμένες προτάσεις, με ένα γραμμικό φόρο εισοδήματος, δηλαδή εάν τα χαμηλότερα εισοδήματα φορολογούνται με τον ίδιο συντελεστή με τα υψηλότερα, όπως γίνεται επί του παρόντος, η μεταρρύθμιση θα προκαλούσε αναδιανομή προς τα κάτω από τα υψηλότερα εισοδήματα (των οποίων η αύξηση των φόρων για όλα τα κλιμάκια του εισοδήματος θα υπερβεί το βασικό τους εισόδημα). Ωστόσο, υπάρχει κάποια λογική βάση ανησυχίας σχετικά με τον αντίκτυπο που θα έχει μια τέτοια μεταρρύθμιση στα κίνητρα. Όπως τονίστηκε από ορισμένους πολέμιους του βασικού εισοδήματος και του αρνητικού φόρου εισοδήματος (π.χ. τα οριακά επιτόκια θα μειωθούν σε μια περιοχή στην οποία υπάρχει πιθανώς αναπτυσσόμενο αλλά ακόμη σχετικά μικρό ποσοστό των οριακών κερδών της οικονομίας, ενώ θα αυξηθούν σε μια περιοχή από την οποία πολύ περισσότεροι εργαζόμενοι θα επηρεαστούν), τα κίνητρα για να εργαστούν και να εκπαιδευτούν, να είναι ευσυνείδητοι και καινοτόμοι, θα αυξάνονταν για όσους βρίσκονταν στα πολύ χαμηλά κλιμάκια των εισοδημάτων (δηλαδή μεταξύ 0 και 500 ευρώ ανά μήνα), αλλά θα μειώνονταν πάνω από το όριο αυτό, όπου και είναι συγκεντρωμένο το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού της κοινωνίας, και συγκεκριμένα το πιο παραγωγικό εργατικό δυναμικό της. Γιʼ αυτό καλό θα ήταν να μην βιαστούμε να προχωρήσουμε πολύ γρήγορα σε ένα σύστημα στο οποίο ο πραγματικός οριακός φορολογικός συντελεστής για τα χαμηλότερα εισοδήματα δεν θα είναι μεγαλύτερος από εκείνον για τα υψηλά εισοδήματα(βλέπε Piketty 1997).